Ćwiczenie to ma charakter wychowawczy – wyrabia karność i posłuszeństwo, ponadto przygotowuje psa do nauki przeszukiwania określonego terenu, w ślad za obcą osobą lub porzuconym przedmiotem. Ćwiczenie wysyłania psa naprzód można rozpocząć wówczas, gdy wychowanek chętnie już aportuje na rozkaz swego pana i jest dostatecznie karny.
Naukę trzeba rozpocząć od wysyłania psa, znajdującego się w pozycji stojącej lub siedzącej, na odległość smyczy lub linki. Przewodnik daje rozkaz „naprzód!” i jednocześnie wskazuje ręką kierunek przed siebie, a gdy pies oddali się, daje rozkaz „waruj!”, „siad!” lub „stój, zostań!”. Pies powinien natychmiast przyjąć wymaganą pozycję. W następnej fazie nauki można zastosować pociąganie psa linką do przodu. Przewodnik przypina mu do zwykłej obroży długą linkę (ok. 25 m) i luźno zaczepia ją w połowie długości o drzewo, kołek lub hak żelazny wbity w ziemię, aby mogła się swobodnie przesuwać. Po przygotowaniu przewodnik daje rozkaz „naprzód!” wraz z jednoczesnym wskazaniem ręką kierunku i po upływie 1-2 sekund lekko pociąga psa linką do przodu. Gdy wychowanek będzie już chętnie posuwał się naprzód na odległość smyczy lub linki, można przystąpić do ćwiczenia bez smyczy. W tym celu opiekun pozostawia swego pupilka w pozycji stojącej, siedzącej lub warującej i odnosi ulubiony jego aport na odległość 5-10m . następnie powraca do psa i wydaje rozkaz „naprzód!”, wraz ze wskazaniem prawą ręką na leżący przedmiot. Pies chętnie pobiegnie w pożądanym kierunku i kiedy osiągnie swój cel, przewodnik podaje komendę „waruj, zostań!” lub „stój, zostań!”. Już w pierwszych ćwiczeniach pies biegnie do aportu, a ponieważ pamięta poprzednie rozkazy lub odpowiednie sygnały optyczne podawane ręką, oznaczające np. „waruj!”, „zostań!”, skwapliwie wykona polecenie swego pana. Gdyby pies nie przyjął właściwej pozycji, opiekun powinien szybko doń podbiec, ustawić go w odpowiednim kierunku, a następnie pochwalić i nagrodzić smakołykiem.
Podążania na przód we wskazanym kierunku można uczyć psa również na bodziec pokarmowy (smakołyk), zachowując ten sam porządek czynności.
W następnych ćwiczeniach tego rodzaju, gdy już postępy w lekcjach są zadowalające, można stopniowo zwiększać odległość do 50m. przewodnik nie podbiega już do psa, lecz oddala się od niego w prawo lub w lewo i nie zatrzymując się przywołuje go do nogi. Wychowanek powinien najkrótszą drogą przybiec do swojego pana i zając wymaganą pozycję.
W następnym etapie ćwiczenia wysyłamy psa naprzód bez żądania odnoszenia przedmiotu itp.; wychowanek będzie skwapliwie podążał we wskazanym kierunku.